مقدمه : آيات و رواياتى كه در فصل اول مورد بررسى قرار گرفت به حد كافى بر طهارت اهل‌بيت ( عليهم‌السلام ) و مرجعيت علمى آنان دلالت مىكند . علامه سيد محمد تقى حكيم مىگويد : « هماهنگى كاملى بين واقعيت تاريخى زندگى ائمه و مفاد اين ادله وجود دارد . هر دو گوياى عصمت و اعلميت آنها هستند . مخصوصاً در مورد امامانى كه نمىتوان بر اساس معيارها و شرايط طبيعى دربارهء آنان قضاوت كرد ؛ مانند امام جواد ، امام هادى و امام عسكرى ( عليهم السلام ) . اين امر بهترين مؤيد ماست كه سنت شامل ( گفتار ، رفتار و تقريرات ) آنها نيز مىشود . و در اينجا مىتوان به دليل عقلىاى كه خليل ابن احمد فراهيدى دربارهء امامت آورده نيز استدلال كرد . او مىگويد : بىنيازى او ( على عليه السلام ) از همگان و نياز همگان به او دليل امامت اوست .